Planetaire nevels zijn de meestal blauwgroen gekleurde restanten van de buitenste gaslagen van ‘lichte’ sterren (tot 10 maal zwaarder dan de zon). Dergelijke sterren blazen aan het eind van hun ‘leven’ (na het rode reuzenstadium hun buitenste lagen de ruimte in. Dat gaat met een snelheid van ca. 20 km/s. Op die manier ontstaan planetaire nevels die enkele duizenden jaren zichtbaar blijven, totdat het gas te ijl wordt om nog op te vallen. De uitgebrande kern van de rode reus blijft achter als een hete witte dwerg, die we in het centrum van de nevel zien. 

Planetaire nevels hebben niets met planeten te maken: ze zijn duizenden malen groter dan het hele zonnestelsel! De naam ‘planetaire nevel slaat op de opvallende ronde vorm, waardoor men ze vroeger vaak verwarde met planeten. Een mooi voorbeeld is de De Uilnevel (M97) zie foto hieronder ,Er zijn duizenden planetaire nevels en er worden er de laatste jaren steeds meer ontdekt.💫

De Uilnevel (M97) is een planetaire nevel in het sterrenbeeld Grote Beer (Ursa Major). Het is een van de zwakste objecten uit de lijst van Charles Messier, die het opnam in 1781, foto hieronder is gemaakt begin Maart, gemaakt met de Dwarf 3 Smart Telescope, 🔭

De naam “Uilnevel” werd in 1848 gegeven door Lord Rosse, omdat hij door twee donkere vlekken wel wat weg heeft van de kop van een Uil. Zoals de meeste planetaire nevels zendt de Uilnevel zijn zichtbare licht voornamelijk in een enkele spectraallijn uit, 500,7 nm.b De centrale ster van deze nevel is ongeveer 0,7 maal zo zwaar als onze zon en de nevel is 6000 jaar oud.

In het Melkwegstelsel vinden we reusachtige wolken gas en stof. Er zijn donkere nevels, die het licht tegenhouden van sterren en andere nevels die erachter liggen. Er zijn ook lichte of diffuse nevels. Deze zie je omdat ze op de een of andere manier oplichten.

Als in een donkere nevel sterren ontstaan, die vervolgens gaan schijnen, wordt het waterstofgas in die nevel door de UV straling van de sterren geioniseerd. Dat betekent dat de waterstofatomen tijdelijk hun elektronen kwijt raken. Als ze die weer terugkrijgen zenden de waterstofatomen rood licht uit. Een dergelijke rode nevel noemen we een emissienevel (emissie betekent uitzending of uitstraling)

Een voorbeeld van een heldere nevel is

M42: de Orionnevel De vier sterren die verantwoordelijk zijn voor de ionisatie van het gas zijn met een telescoop te zien: het🔭

Trapezium in de Orionnevel. We kunnen die rode kleur helaas met het blote oog niet zien omdat onze ogen in het donker erg ongevoelig zijn voor die kleur.

Deze is van afgelopen🔭 Week De Sluiernevel (ook wel Cirrusnevel) is het overblijfsel van een supernova die tussen de 5.000 en 8.000 jaar geleden in het sterrenbeeld Zwaan ontplofte. De nevels NGC 6960, NGC 6974, NGC 6979, NGC 6992, NGC 6995 en IC 1340 behoren alle tot de Sluiernevel. Schattingen over de afstand tot de Sluiernevel, die zo'n 3 booggraad aan de sterrenhemel beslaat, lopen uiteen van 1.400 tot 2.600 lichtjaar. De afmeting van de nevel ligt in de buurt van de 50 lichtjaar.💫

info over de gegevens van de foto heb ik onder de foto’s bijgevoegd

Visueel is de nevel, ondanks een vrij hoge helderheid, moeilijk te zien, mede doordat het licht van de nevel over een groot oppervlak wordt uitgespreid. Het gebruik van een OIII filter vergemakkelijkt het visueel waarnemen van de Sluiernevel. De nevel werd in 1784 door William Herschel ontdekt.

informatie over deze twee nevels komen van Wikipedia

🔭Afgelopen nacht deze twee mooie foto’s gemaakt, van de North America Nebula en The California Nebula ook was de kans aanwezig om noorderlicht te zien een spectaculaire show hiervan zoals op 19 januari was het helaas niet💫

info over de gegevens van de foto heb ik onder de foto’s bijgevoegd

North America Nebula

NGC 7000 is een emissienevel in het sterrenbeeld Zwaan. De nevel werd op 24 oktober 1786 ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel. Dankzij de merkwaardige vorm ervan, die sterk doet denken aan Noord Amerika, kreeg deze nevel de officieel erkende benaming Noord-Amerikanevel. Deze nevel bevindt zich ten westnoordwesten van de ster ξ Cygni (62 Cygni). De donkere inham die de Golf van Mexicovormt aan het zuidelijke gedeelte van de Noord-Amerikanevel is geregistreerd als LDN 935 (Lynds Dark Nebula 935). Deze donkere nevel vormt tevens de afscheiding tussen de Noord-Amerikanevel en de zich westwaarts daarvan bevindende Pelikaannevel (IC 5067 / IC 5070).

The California Nebula

NGC 1499 (ook wel de Californië-nevelgenoemd) is een emissienevel in het sterrenbeeld Perseus. Het hemelobject ligt ongeveer 1300 lichtjaar van de Aarde verwijderd en werd op 3 november 1885 ontdekt door de Amerikaanse astronoom Edward Emerson Barnard. NGC 1499 is het dichtsbijliggende H-II-gebied. De nevel wordt geïoniseerd door de O7.5III ster Xi Persei. De benaming Californië-nevel (California nebula) is afkomstig van astronomen die in de vorm van NGC 1499 de staat Californië menen te zien.

informatie over deze twee nevels komen van Wikipedia

De Zon trekt van het zuidelijk naar het noordelijk halfrond en staat recht boven de evenaar van de Aarde. Vandaag duurt de dag (ongeveer) even lang als de nacht (Latijn: equi = gelijk, nox = nacht), na vandaag duren de dagen langer dan de nachten. De winter was 88,99 dagen lang, de lente zal 92,74 dagen duren. De elliptische baan van de Aarde om de Zon is verantwoordelijk voor het feit dat de seizoenen niet even lang zijn; wanneer de Aarde dichter bij de Zon staat (op dit moment is dat in de winter), beweegt zij sneller en duurt dat seizoen korter. Voor meer gegevens, zie de tabel de seizoenen. Dit wordt ook wel de astronomische lente genoemd, de meteorologischelente begon op 1 maart. Op het zuidelijk halfrond zijn de seizoenen precies omgekeerd; daar begint vandaag de herfst

Afgelopen nacht in het begin van de avond deze foto gemaakt van, De Maia-nevel (NGC 1432) is een heldere reflectienevel in het sterrenbeeld Stier, gelegen op ongeveer 400 lichtjaar afstand in de Plejaden-cluster (M45). De nevel wordt verlicht door de blauwwitte reuzenster Maia (20 Tauri) en beslaat een gebied van ongeveer 1,6 bij 1,4 lichtjaar. Het is een populair object voor astrofotografie

DWARF 3 Sky&Space༄

2026.03.09 21:26 | 3.8ºE 51.6°N

Maia Nebula | 33 min 30 s

15s | 60 | Astro

"Seeing" (uitgesproken als sie-jing) verwijst in de astronomie naar de helderheid en stabiliteit van de sterrenhemel, beïnvloed door de aardatmosfeer. Een goed voorbeeld van slechte seeing is een ster die hevig twinkelend en dansend aan de hemel verschijnt, terwijl bij goede seeing de ster een stabiel, rustig puntje is, cruciaal voor telescoopwaarnemingen. 

Slechte Seeing (Turbulentie): De sterren lijken te "springen", trillen of snel van helderheid te veranderen. Dit komt door luchtstromingen (warme/koude lucht) in de dampkring.

Goede Seeing (Stabiele Lucht): Sterren staan "strak" aan de hemel. Dit is ideaal voor het waarnemen van details op planeten of het scheiden van dubbelsterren.

Praktisch voorbeeld: Als je door een telescoop naar Jupiter kijkt en de wolkenbanden zien er uit als een "dansend" beeld, dan heb je slechte seeing. Zie je ze haarscherp, dan is de seeing goed.

Locatie: Professionele telescopen worden op bergen geplaatst om juist deze "seeing"-effecten (turbulentie) te vermijden.

Telescoop: Ook een niet-afgekoelde telescoop kan trillingen in het beeld veroorzaken (een soort eigen 'slechte seeing'), vergelijkbaar met de dansende lucht boven een warme motorkap

Hieronder twee foto’s van internet met extra uitleg

De maan is super mooi te zien vanavond net even een mooie foto buiten gemaakt 🔭 helaas was het met de sterrenkijkdagen afgelopen weekend bewolkt. 

Vollemaan is geen zeldzaam verschijnsel, en we kunnen het dan ook regelmatig zien vanaf de aarde.De maan doet er 29,53059 dagen over om zijn vier fasen te doorlopen. Dat betekent dat het ten minste één keer per maand vollemaan is.De maan draait in een elliptische baan om de aarde. Dat houdt in dat hij soms dichterbij en soms verder weg staat. De minimale afstand tot de aarde is circa 360.000 kilometer,

De beste tijd voor het bekijken van aurora's. Hoewel het voorspellen van poollicht lastig is, is maart statistisch gezien een van de geomagnetisch actiefste maanden, met gemiddeld een hogere kans op poollicht; oktober staat op de tweede plaats. Dit is gerelateerd aan het equinox-effect — wanneer de magnetische polen van de aarde precies de juiste hoek hebben voor meer zonnewind om door te dringen, wat leidt tot sterkere aurora's.

Het lichtjaar wordt gebruikt om de schaal van het universum makkelijker te begrijpen, omdat afstanden in kilometers onhandelbaar groot worden. Een kosmische afstandsmaat, gelijk aan ca. 9,46 biljoen kilometer. Licht heeft een snelheid van vrijwel exact 300.000 kilometer per seconde. De afstand die een lichtstraal in één seconde aflegt (300.000 kilometer) wordt wel een lichtseconde genoemd. Op soortgelijke wijze is een lichtjaar gedefinieerd als de afstand die licht in één jaar tijd aflegt.

Heel even was het helder snel nog een foto kunnen maken van NGC 4490, ook bekend als de Cocoon Galaxy, is een balkspiraalstelsel in het sterrenbeeld NGC 4490 is een balkspiraalstelsel in het sterrenbeeld Jachthonden. Het werd ontdekt door de Duits-Britse astronoom William Herschel op 14 januari 1788. Het sterrenstelsel bevindt zich op een afstand van 25 miljoen lichtjaar van de aarde, waardoor het zich in het lokale universum bevindt.

DWARF 3 Sky&Space༄

2026.02.23 01:43 | 3.8ºE 51.6°N

NGC 4490| 14 min 45 s

15s | 60 | Astro

Op 28 februari 2026 zijn zes planeten kort na zonsondergang zichtbaar aan de avondhemel: Mercurius, Venus, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus. Vier planeten zijn met het blote oog te zien (al kan Mercurius lastig zijn), terwijl je voor Uranus en Neptunus een verrekijker of telescoop nodig hebt.